สวัสดีจ้า
 
กลับมาพบกับภัทรตามเดิมนะคะ  สาวหน้าใสหัวใจโทรมๆ เอ้ยไม่ใช่
 
สาวหน้าใสพิชิตใจหนุ่มอาร์ตติสนะคะ
 
บทความนี้สวนลิขสิทธิ์ห้ามคัดลอก
.....................................................................................................................
 
 
มหาวิทยาลัย ConFont
 
ร่างแบบางนั่งเล่นอยู่ที่เก้าอี้เรียนหนังสือ ใบหน้าสวยก้มขมักเขม่นเพื่อเล่นอะไรบางอย่างนั่นคือ
              เปียโนขนาดมหึมา เสียงดนตรีที่บรรเลงมันช่างเป็นเสียงที่ไพเราะมาก ริมฝีปากสีสวยขบเม้มแน่นยามเมื่อเล่่นดนตรีขึ้นถึงกุญแจซอล
 
"ไลลาร์ พอได้แล้วละ"เสียงหวานใสของครูฝึกสอนดนตรีกล่าว
"คะ อาจารย์ " เสียงหวานๆของหญิงสาวตอกกลับมา
ไลลาร์ ลงจากเก้าอี้ตัวยาว เพื่อให้เมษยา เพื่อนที่สนิทที่สุดขึ้นสอบต่อจากเธอ เมื่อเดินไปถึงโต๊ะนักเรียนกระเป๋าใบสวยสีน้ำตาลเข้มถุกเปิดออกพร้อมมือบางบรรจุเครื่องเขียนเกรดเอลงไปในนั้น
ไลลาร์ ลงจากเก้าอี้ตัวยาว เพื่อให้เมษยา เพื่อนที่สนิทที่สุดขึ้นสอบต่อจากเธอ เมื่อเดินไปถึงโต๊ะนักเรียนกระเป๋าใบสวยสีน้ำตาลเข้มถุกเปิดออกพร้อมมือบางบรรจุเครื่องเขียนเกรดเอลงไปในนั้น
"ไปกันเถอะ เมย์ เราไปกินข้าวกันเถอะ " ไลลาร์พูดเมื่อเมษยาสอบจบ
"เอาละวันนี้เลิกคราสได้นะคะ" เสียงของโค้ชฝึกสอนกล่าว
 
@Cafeteria
เสียงช้อนกระทบจานดังขึ้นเป็นระยะๆ เสียงของมันดังขึ้นตามด้วยเสียงฮัมเพลงของชายหัวฟู
เจ้าชายหัวฟู ของยัยไลลาร์ หญิงสาวชืมชมในตัวพี่ มาวิน มากๆเพราะพี่เขาเรียนเก่ง สามารถรักษาระดับเกรดเอได้ทุกตัว เล่นบาสเกตบอลเป็นและยังเป็นหัวหน้าทีมบาสเกตบอลด้วยอีกทั้งยังวาดรูปเก่งมากๆจนขึ้นชื่อนายอาร์ตติส ประจำสาขา พี่เขาเรียนสาขานิเทศศาสตร์
"เดี๋ยวไปเอาช้อนก่อนนะ"ไลลาร์กล่าวพลางมองเมษยาที่แอบจ้องเจ้าชายหัวฟูอย่างสงสัย
เมื่อไลลาร์ไปแล้วเมษยาก็พาตัวเองไปนั่งใกล้ๆชายหนุ่มหัวฟุทั้งสองคุยกันอย่างออกรสออกชาติจนกหรทะั่งพากันลุกออกไป ทุกอย่างอยู่ในสายตาของไลลลาร์ทว่าคราวนี้มัน
 
บาดเจ็บ
 
ไลลาร์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะตัวโปรดเก้าอี้ที่เธอกับเมษยานั่งประจำ เพื่อนที่เธอเคยรัก เคยสนิท เคยไว้ใจ กลับแย่งซีนแย่งคนรักเธอต่อหน้าต่อตา หญิงสาวเอามือเสยผมที่ปิดหน้าขึ้นลวกๆก่อนคว้ากระเป๋าเดินออกไปทิ้งช้อนไว้ที่เดิม
 
ซุ่ซ่า
 
ฝนตก
 
ไลลารืรับรู้เธอวิ่งไปกึ่งเดินไปที่ร้านไอติม ไลลาร์เป็นคนทำงานอยุ่ที่ร้านนี้เธอเป็นพนักงานเสริ์ฟหรือที่เรียกกันสว่า สาวเมด 
 
ดวงตาคุ่หวานกลับทอดมองเหม่อลอยยามเมื่อลุกค้าเข้าร้าน มือสองข้างกำช้อนตักไอติมแน่น เเววตาของเธอยามนี้เจ็บช้ำอุรา
 
เคร้ง
 
เธอทิ้งช้อนไอติมลงก่อนวิ่งออกไปสุดกำลัง ไลลารืวิ่งไปอย่างไร้หนทางไร้จุดหมาย..................
 
 
 

edit @ 27 Sep 2013 19:27:20 by のぞみ

edit @ 27 Sep 2013 19:49:52 by のぞみ

Comment

Comment:

Tweet